جلادان نیز می میرند
چهارشنبه بیستم دی 1385
شنبه هفته گذشته بود که خبرش آمد . در اتوموبیل بودم ، در سفر بودم که پیام کوتاه آمد. پیام کوتاه بود : ((صدام اعدام شد)). همین.به همان سرعتی که خبر را خواندم به همان سرعت هم فراموش کردم. خبر اعدام صدام ، همان قدر ساده و بی اهمیت بود برایم که خبر مرگ آگوستین پینوشه یا بیماری فیدل کاسترو. این که بر سر قهرمانان و بت های نسل گذشته ی دنیا چه می آید یا سرنوشتشان چه خواهد شد به درد اوراق کتاب تاریخ می خورد نه به درد من و نسل من. نسل من به قول مسعود بهنود بتی بر پای نکرده است که روزی و روزگاری در سوگ فروافتادنش بنشیند. دردش و اساسا حرفش از جنس دیگری است. از جنس زندگی است. نه از جنس حرف های پدر که جشن می گیرد اعدام صدام را به بهانه ی این که مرگ و حقارت دیکتاتور دیگری را دیده است.چشم دنیا بعد از مرگ محمد رضا شاه در تبعید و اعدام ذلیلانه ی چاوشسکو و عقب نشینی فیدل بزرگ ، به طناب دار صدام حسین ، روشن.
Posted by مهیار هادی زاده @ 0:26 |
